گاهی وقتا آدم دلش خیلی از همه چی می گیره

گاهی وقتا انگار همه چی برات سیاه میشه

نه سیاه مثل لباس شبای خوشگلی که می پوشیم تا جذاب تر بشیم

مثل دستمال گردگیری بعد از پاک کردن شیشه ی تلویزیون

وقتی تو این گاهی وقتا گیر می کنی انگار از درو دیوار هم برات بد بیاری می باره

اون موقعه است که هیچی نمی خوای به جز یه گودی گردن که سرت و بهش تکیه بدی

و بازو هایی که دورت قفل بشن

اما درست وقتی تو این گاهی وقتها گیر کردی می فهمی چقدر تنهایی

و چقدر تنهایی این موقعه ها سخته

گاهی وقتا فقط آرزوت اینه که یه آشنا ده دقیقه بشینه کنارت و فقط گوش بده بهت

اما انگاری همینم بهت حرومه

وقتی گیر این گاهی وقتایی تموم آشناهات اونقدر گرفتارن که خودت از توقعت خجالت می کشی

بر می گردی کنار تنهاییت میشینی

بعد یادت میاد وقتی آشناهات اسیر این گاهی وقتا بودن تو هم خیلی گرفتار بودی

اما هیچوقت فکر نکردی اول خودت مهمی

نگفتی خودم انقد مصیبت دارم که به بقیه نرسه

رفتی شنیدی پا به پا شون گریه کردی دلداری دادی و خودت تا مدتها پر از درد شدی از دردایی که شنیدی

.

گاهی وقتا دلت نازک میشه

گاهی وقتا هذیونات و می نویسی

گاهی وقتا این گاهی وقتا تمومی نداره